SICAK POĞAÇA VE KEK

Ne kadar da mutluydu bir işe başladığı için. İnsanlar “Bu devirde iş bulmak zor” diye düşünür, eyleme geçemez, torpil arayıp dururdu. Sonunda isteği olmuştu ve şehrin en ünlü avukatlık bürosunda çalışmaya başlamıştı.  Patronun adının önüne “Prof Dr Avukat ”unvanı yeni eklenmişti. “Dr” ünvanı bile bu küçük şehir için yeterince havalıyken bir de profesör olması patronunu daha da havalı yapıyordu.

Çok zor olmuştu bu işe alınması. Çok sık seyahat edilecek olması nedeniyle “Bayanlarla çalışmak istemediklerini” söylemişlerdi. “Seyahat bir engel değil benim için” demişti Çağla. Nasıl avukatlık yapılır, nasıl dilekçe yazılır, duruşmada nerede durulur, nasıl başarılı olunur öğrenmek istiyordu.  Yoğun bir ofis olması hiç sorun değildi.  Ne güzel olurdu yoğun bir iş hayatı, sık sık seyahat etmek, otobüse, uçağa binmek, farklı şehirler, farklı adliyeler görmek... Yeni insanlarla tanışmak, yeni şeyler öğrenmek, yeni şehirleri keşfetme ihtimali bile çok heyecanlandırıyordu Çağla’yı.  

Şehrin en büyük hukuk bürosuna iş başvurusu yapmış ve kabul edilmemişti. Hiç moralini bozmadı, ümidini yitirmedi. “Bayanlarla çalışmıyoruz” demeleri nedeniyle pes edip bu işten vazgeçecek değildi Çağla.   

Hukuk fakültesini dört yılda bitirmiş, gecesini gündüzüne katmış ders çalışmıştı. Üniversitede sınıfı geçebilmek için sabahın ilk saatlerine kadar uyumadan çalıştığı çok gece olmuştu. Geçmesi imkânsız denilen dersleri finalde vermiş, bütünlemeye bile kalmamıştı. Her yıl üst sınıflara “Bu yıl Çanakkale geçilmez dersi hangisi?” diye sorardı.  Sonra da başlardı o derse çalışmaya. Önce gündüz sınıfıyla derse girer, dersi dinler. Sonra ikinci öğretim gece grubu ile derse girer notlar alırdı. Vazgeçmeyen, sonuna kadar mücadele eden, kapanan kapıların önünde bekleyen, çalışkan ve azimli bir kızdı.

İş görüşmesi sırasında patronun çalışma masası hatırına geldi. Masada yığılı dosyalar, kalın kalın kitaplar ve bir de kurabiye tabağı vardı. İşe alınmamanın acısını yaşarken bir yandan da “Bu işi nasıl kaparım? ” diye düşünmeden edemiyordu. Pes etmek diye bir kavram Anayasa Hukukunda yazmıyordu. Birden aklına kendine çok parlak görünen bir fikir geldi. Eve giderken marketten kek malzemeleri satın aldı.

Sabah erkenden kalkıp güzel bir kek yaptı ve tekrar iş başvurusu yaptığı ofise koştu. Patronun kilolu olması nedeniyle kek götürmenin harika bir fikir olduğunu düşünüyordu. “Bir avukat sırf kek getirdiği için hukuk bürosunda işe alınamaz” diyordu arkadaşları.  Hatta bunun çok komik bir fikir olduğunu söyleyip bir de dalga geçmişlerdi.  Elinden gelen, yapabileceği, bulabildiği tek yol buydu Çağla’nın. Kek tabağı elinde, girişte sekretaryada bekledi, karşılama odasını sıcak kek kokusu sardı. Öğle molasına çok az bir süre kalmıştı ve bu kek kokusu ile çalışanların karnı daha da acıkmış olmalıydı.

Patron o kocaman cüssesi ile Çağla’ya küçücük görünen kapıdan çıktı. Karşılama odası mis gibi taze kek kokuyordu. Keki uzattı Çağla, kocaman cüsseli patronun yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı. Ve ağzından kelimeler döküldü. “Kızım, burası bayanlara uygun bir avukatlık bürosu değil, buranın temposunda yapamazsın.” Çağla hayal kırıklığı ile teşekkür etti ve ayrıldı ofisten. İçi içini yiyordu, “Benim bu ofiste çalışmam lazım” diyerek kendi kendine konuşmaya başladı.

Ertesi gün sabah erkenden kalktı ve gece mayalanmaya bıraktığı hamurdan mis gibi bir poğaça yaptı. Pes etmeye hiç niyeti yoktu, elinden geleni yapacaktı. Öğlene doğru avukatlık bürosunun görüşme odasında dün oturduğu koltuğa yeniden oturmuş ve beklemeye başlamıştı.

Odaya yayılan taze ve sıcak ev poğaçası kokusu çok cezbediciydi. Ve yine kapı açıldı, o büyük cüssesi ile küçücük kapıdan çıkan patron Çağla’ya bakıp gülümsedi. Eline bir poğaça aldı, Çağla koşarak mutfağa gidip bir bardak da çay getirdi patrona. Belli ki işe alınana kadar bu genç kız ofisin kapından ayrılmayacaktı. Dünkü kek çok lezzetli, poğaça ise sıcacık ve mis gibi kokuyordu.  Kızın pes etmemesi, işe girmek için verdiği mücadeleyi gören patron “Tuttuğunu kopartır iyi bir avukat olur bu kız” diye düşünüp, gülümseyerek içerideki odayı gösterdi:  “Geç şu masaya otur, başla çalışmaya” dedi...

Çağla’nın mutluluktan boğazı düğümlendi, gözleri yaşardı...  Arkadaşlarının dalga geçmesine rağmen işi bir kek ve poğaça ile kapmış olmanın mutluluğunu yaşıyordu.   İşe girmesinin sebebi gerçekten yaptığı kek ve poğaça mıydı? Yoksa sabırla elinden gelenin en iyisini yapıp, pes etmeyip, ümidini asla yitirmemek miydi?